انگار که آدم‌ها هر چه‌قدر حقیرتر می‌شوند، حقارت‌هایشان هم بی‌مایه‌تر می‌شود؛ تو اما که می‌خواهی مثل آن‌ها نباشی، بزرگ‌واری ‌کن و حظ‌ش را ببر!

*

به خودم می‌گویم:

"اگر ته آن قلب‌ت، همین اندازه هم مهربانی پیدا نشود که دیگر قلب نیست!بایستی بیاندازی‌اش دور!"

*

خب؛ من همیشه گفته‌ام که: "خودت باش!" ها؟!

این‌بار سعی می‌کنم خودم نباشم، می‌خواهم کسی باشم... قدری مهربان‌تر!

عبور بزرگ‌وارانه از پرخاش‌های حقیرانه، لذتی دارد که امساک از آن برای من ِ ضعیف‌النفس دشوار است. حالا اگر کسی مهربانی و ترحم من را هم تاب نمی‌آورد، برود به جهنم!

** مخاطب خاص ندارد؛ اما بعید نیست که مخاطبی خودش را خاص بپندارد.