جمعه 22 خرداد 88 ، ساعت 10 شب :

به اطاق مطالعه می روم تا در خلوت لسیت وزرای موسوی را برای چندمین بار مرور کنم ، مانده ام کروبی را کجا بزارم ، شاید هم حذفش کردم تا چه پیش آید . محسن با کسب اجازه وارد می شود . آخرین اخبار را از انتخابات در اختیارم می گذارد . خاتمی پیروزی سبز ها را به موسوی تبریک گفته ، موسوی هم مردم را برای جشن پیروزی فرا خوانده ، گویا روز یکشنبه خواهد بود . چند روز است خوب نخوابیدم ، چرت پیروزی به سراغم می آید .

یک ساعت بعد :

گوشی همراهم زنگ می خورد ، از خواب می پرم ، آن سو مهدی کروبی ست ، عصبانی می نماید ، می گوید آقا تو این مملکت چه خبره ، خبر گزاری ها از پیروزی قاطع احمدی نژاد خبر می دهند ! می گویم بیدار که بودم موسوی جلو بود . می گوید : ای بابا « جهت اطلاع » فرشته ها باز صندوق های رای را جابجا کرده اند . باور نمی کنم . خدایا بتو پناه می برم .

نیم ساعت بعد :

تاج زاده ( مصطفی ) تماس داشت ، میگفت حاج آقا ما در نقطه عطف انقلابات رنگین قرار داریم ، اگه الان با « بیل » جلو ی این دولت نکبت را نگیریم ، بعدا اگه کل« پیل» های هندوستان را هم وارد کنیم ، قادر به ایستادگی در برابر این گدا پروران نخواهیم بود . اینا در انتخابات تقلب کردند ، هیچ کس به اینا رای نداده ، اگه فرا خوانی کنید همه مردم از شما حمایت خواهند کرد و رسانه های بین المللی که جای خود دارد و بعد مجبور خواهند شد که انتخابات را دو باره و البته با حضور سازمان های بین المللی برگزار کنند . حرف هایش قابل تامل بود . یک میلیون چادر انفرادی ، پارچه سبز ، شمع و مقداری خورد و خوراک در خواست داشت ، به فائزه گفتم ، فراهم سازد .

شنبه ، 23 خرداد 88 ، یک بامداد :

عفت اجازه می خواست با رادیو بی بی سی مصاحبه کند ، مخالفت کردم ، گفت خانم موسوی با همه رسانه های خارجی مصاحبه کرده و مردم را به شورش فرا خوانده . اجازه دادم اما تذکر که اعتدال را از دست ندهد . به نظرم عفت هم احساس خطر کرده ، امروز در محل رای گیری ، برگه را بالا برده و گفته : « مردم من به موسوی رای می دهم و اگه موسوی در نیومد حتما در انتخابات تقلب شده و اگر تقلب بشه از مردم می خواهیم که به خیابان ها بریزند . » ( غفت مرعشی ) گفته های عفت کارگر افتاد . به همه جا اس ام اس شد و ناظران می گفتند حتی اونا که تصمیم داشتند به احمدی نژاد رای بدند ، موسوی را برگزیدند .

شنبه ، 23 خرداد 88 ، 5 صبح :

بعد از نماز خبر های انتخاباتی را پی گرفتم . احمدی نژاد به صورت رسمی از طریق صدا و سیما به عنوان پیروز انتخابات اعلام شد . فائزه ناراحت است ، محسن خسته بنظر می رسد ، مهدی خوابیده . محتشمی پور از مجمع روحانیون تماس می گیرد ، می خواهند طی بیانیه ای خواستار بر گزاری مجدد انتخابات شوند ، موافقت می کنم .

5 ساعت بعد :

 دقایقی پس از انتخابات که موسوی خود را رئیس جمهور خواند ، دیگر خبری از ایشان نیست ، نگرانم ، بچه ها می گویند آخرین بار در خیابان دیده شده که با بلند گوی دستی مردم را به حضور در خیابان ها دعوت می کرده ، با گوشی همراه ایشان تماس می گیرم ، شکر خدا خاموش نیست . پیش آقای دعایی در موسسه اطلاعات است ، قرار بر این می شود که موسوی پس از نماز ظهر ، پای پیاده در خیابانهای تهران مردم را همراه خود سازد . فائزه خبر داد که محموله های چادر و شمع و پارچه سبز رسید ، هلندی ها 200 هزار چادر انفرادی اهدا کرده اند و پول پارچه های سبز را هم نگرفتند . به محسن گفتم ، تلافی نماید .

شنبه ، 23 خرداد 88 ، هشت بعد از ظهر :

 شکر خدا همه چیز بر وفق مراد پیش می رود ، مردم همچون آتشفشان در کانال های ماهواره ای شعله ور شده اند . خاتمی می گوید : این است انقلاب بی دود و تفنگ و کروبی توجه او را به دود های خیابان ها جلب می کند . پس از صرف چای ، ناطق نوری آیاتی چند از کلام الله مجید را می خواند و جلسه سران به صورت رسمی آغاز می شود . اولین سخنران موسوی است . لب هایش آشکارا می لرزد و با این حال می گوید : ما باید با تمام توان از شورش های خیابانی حمایت کنیم ، یعنی راهی غیر از این نداریم . به اتفاق حرف هایش را تائید می کنیم . ناطق ( نوری ) اعتراض می کند و می گوید ، حاج آقا شما دارید افراط می فرمائید ، مقام معظم رهبری انتخابات را تائید فرمودند . مگر شما چندی پیش نگفتید « من عاشق ولایت فقیه هستم » حال چگونه است که با شورش خیابانی موافقت می فرمائید . خاتمی پاسخ می دهد : حاج آقا نوری ، آقای هاشمی باز هم عاشق ولایت هستند ، منتها ولایتی که خودشان ولی آن باشند . موسوی می خندد ، کروبی از خواب می پرد .

1 شنبه ، 24 خرداد 88 ، دو بامداد :

جاسبی به ملاقاتم آمده بود ، وارد که شد سلام نداد ، با تعجب تذکر دادم ، توضیح دادند که حاج آقا ، یعد از نگارش نامه جنابعالی به آقای خامنه ای ، ما چنین استنباط کردیم که « سلام و علیک » به فقه سنتی تعلق داره و در حال حاضر کار ساز نیست . لذا به همه استادان دانشگاه آزاد در سراسر کشور سپردیم که فقه سیاسی مدرن را پی بگیرند و بدنبال واژه های جدید باشند و ... حوصله ادامه بحث را نداشتم . مستقیم رفتم روی اصل مطلب ، هر چه بیشتر در مورد دانشگاه آزاد بحث کردیم ، کمتر به نتیجه رسیدیم ، مترو هم آزارم می دهد . محسن گلایه داشت ، می گفت همه به من می گویند « پسر پانزده میلیون دلاری » .

دو ساعت بعد :

از انقلاب رنگی خبری نیست ، می گویند ، دو ، سه هزار نفری هم که مشارکت دور هم جمع کرده بود ، توسط سپاهیان احمدی نژادی سرکوب شدند . از ستاد موسوی هم خبر رسید که « بچه حزب اللهی » ها ، پارچه های سبز انبار را « تک » زدند و با پیگیری هایی که انجام شد ، مشخص گردید در ستاد های احمدی نژاد ، از پارچه های سبز ما ، پرچمهایی با مضمون ا...اکبر و اسامی ائمه اطهار علیه السلام را می نویسند تا فردا در میدان ولی عصر به احتزاز در آورند . به قوه قضائیه سپردم پیگیری کند .

1شنبه ، 24 تیر 88 ، هشت صبح :

مللک عبدالله از عربستان تماس داشت ، سعید حریری هم از لبنان ، هر دو نگران اوضاع ایران بودند . دلداری دادند ، آیا ما داریم از هم می پاشیم ، یاد مصاحبه مهدی با مجله شهروند امروز افتادم ، گفته بود : « جناح چپ در انتخابات 84 ترک خورد ، اما از هم فرو نپاشید . این بار اگر در انتخابات 88 پیروز نشود از هم می پاشد ... جناح چپ در حال از دست دادن یک به یک نهادهای مدنی خود است . الان بحث انجمن صنفی روزنامه نگاران و لغو فعالیت ها مطرح است یا « ان جی او » های جناح چپ امکان فعالیت ندارند . یعنی نهادهای مدنی ساخته شده جناح چپ در حال تعطیلی و توقف است . پس جناح چپ باید فقط و فقط برای برد پا به میدان بگذارد . » ( مهدی هاشمی ، ش 62 ، صص 86 ، 87 )

1 شنبه ، 24 خرداد 88 ، شش بعد از ظهر :

باتفاق خانواده ، قضایای میدان ولی عصر را دنبال می کنیم ، مردم شعار « مرگ بر شاه » می دهند ، عفت می خواهد گیرنده را خاموش کند ، مخالفت می کنم ، محسن می گوید : « انقلاب همیشه فرزندان خود را می خورد » عفت می گوید ، نه « انقلاب دارد پدران خود را می خورد . »

شش ساعت بعد :

خوابم می آید ، چشمانم را می بندم ، شعار « مرگ بر شاه » رهایم نمی سازد و کابوس ، « بت بزرگ » « ابراهیم » « تبر » « احمدی نژاد » « بت شکن » فتیله ها را پائین می کشم ، آنقدر پائین که در تاریکی مطلق فرو می روم و کسی در آن تاریکی ها می خواند : « هر آن کس که باد می کارد ، به یقین طوفان درو خواهد کرد .»

بهمن عزیزی

الباقی گفتنی نیست...  دیدنی بود!
والسلام

دیگه از این فضای سیاست زده ی انتخاباتی حسابی دلم گرفته...

انقدر سرم شلوغه و واردات تحمیلی به خودم ، گوشیم ، مغزم و مهمتر از همه دلم!!!؟ زیاد شده که دیگه حتی یادم رفته قلمم و کجا گذاشتم!

قلمی که همیشه پشت گوشم بود و آماده ی فرمان...

امروزم توفیق اجباری قسمت شد تا دوباره سری به این دنیای مجازی هزار رنگ بزنم

تو وبلاگ دوستان (دوس ندارم بگم از کجا آوردم؛حرفیه؟!) مطلبی دیدم که هرجند تلخ ولی ...

خاطرات یک فعال ستاد انتخاباتی

اگر فرض کنیم احمدی نژاد برای بار دوم نتواند اعتماد مردم ایران را بدست آورد چرا باز هم در خاطره ها جاودانه خواهد ماند؟؟